تبلیغات
::: پرتیکان ::: - شکوه یک هنر

شکوه یک هنر

سه شنبه 4 دی 1386 , توسط احمدرضا سلیمانی

تحقیقات كارشناسی روی بناهای شهری چون اصفهان رگه های جالبی از عناصر ملی را در روح معماری سنتی این شهر نشان می دهد.

 

 

به گفته كارشناسان بیشتر ساختمان ها با معماری سنتی در شهر تاریخی اصفهان مكانی به نام ایوان دارند. وجود تزئینات و گچبری های بسیار زیبا در این قسمت نشان دهنده روح هنر پروری هنرمندان بزرگ اصفهانی است. بررسی كارشناسی نشان می دهد در بناهای كهن عمق ایوان با زاویه تابش خورشید در هنگام ظهر تنظیم شده است . هنگامی كه خورشید اوج می گیرد و بیشترین زاویه را به سطح افق پیدا می كند، ایوان مانع از ورود تابش های گرم و سوزان به درون ساختمان می شود و دمای داخلی اتاق ها را نیز كنترل می كند. سایبان های ایجاد شده بر روی پنجره ها چه از نوع سایبان های عمودی و چه افقی چنین كاركردی دارند، به گونه ای كه سایبان های افقی بالای پنجره هاهنگام نیمروز و سایبان های عمودی دو طرف پنجره ها هنگام صبح و عصر به خوبی این نقش را ایفا می كنند. میزان عقب نشینی پنجره ها به درون دیوار نیز در ارتباط مستقیم بااین نقش پذیری است . در فصل سرد به علت كاهش زاویه تابش خورشید ایوان هیچ مزاحمتی برای ورود تابش مستقیم به درون فضای اتاق ها ایجاد نمی كند و آفتابگیری بسیار مناسب آن فضای ایده آلی را برای استراحت نیمروزی فراهم می كند .

 

  

كارشناسان بر این عقیده اند كه اماكن حكومتی یا همان كاخ های به جا مانده از دوران اسلامی اگر چه در ابتدا تلفیقی از هنر معماری اسلامی و غیر اسلامی بود، اما با گذشت زمان مسلمانان به عنوان بانیان این هنر به چنان پیشرفت و ترقی دست یافته و از خود ابتكار و خلاقیت نشان دادند كه غربی ها از معماری اسلامی بهره گرفته و در ساخت و سازهای خود از آن بهره مند شدند. هنر اسلامی و بویژه معماری با گذشت زمان بسیار پیشرفت كرده و افراد بویژه حكام و پادشاهان سعی می كردند از این هنر غافل نمانند و در ساخت اماكن مختلف از آن بهره مند شوند. نشان این هنر بر چهره ساختمان هایی چون مساجد، حمام، معابد و خانه های مسكونی استفاده می شد. با این حال تغییر مناسبات اجتماعی در كنار روند تغییرات جمعیتی، شدت گیری روند صنعتی شدن و نگاه ابزاری به مفهوم توسعه در دوره ای از تاریخ این سرزمین همه و همه در كنار هم باعث شد كه بناهای شهری ما با فاصله ای عجیب از روح معماری كشور به سمت یك نوع هرج و مرج سازه ای پیش بروند. هرج و مرجی كه با یك نگاه كلی به خیابان های شهری چون تهران می توان به ابعاد آن پی برد. هرج و مرجی كه شاید نتوان در موقعیت كنونی دیگر راهی برای برون رفت از آن پیدا كرد.